Ima dokaza o diskretnosti prostora i vremena i oni su bili prisutni, ali nijesu uzimani u obzir. To su dokazi iz domena matematike, a ne fizike. Matematička interpretacija četvorodimenzionalnog prostora je ukratko „nešto“ što se završava u pravac sa dva smjera. Fizička interpretacija uzima da je taj pravac vrijeme. To implicira da u prostoru nema drugih smjerova i da se pojava smjera automatski neutrališe. U opštoj teoriji relativiteta kontiualni prostor to ne može (ne implicira silu). Dokazano je da gravitacija zakrivljuje prostor i da se nebeska tijela kreću po zakrivljenom prostoru, a ne pod uticajem neke sile. Međutim i da kontinualni prostor posjeduje mogućnost odgovora ne smjer, to bi zbog kontinualnosti pokrenu čitav prostor što je besmisleno. Jedini odgovor je da prostor može biti samo diskretan, kako sam i objasnio u tekstu o etru. Diskretan prostor implicira da i gravitacija, pošto su svi procesi u prirodi vezani direktno ili posredno za nju (izuzimajući svjetlost), bude diskretna. Da prostor reaguje na smjer nedvosmisleno potvrđuje Zakon o akciji i reakciji.

Takođe slična situacija je kod zakrivljenja prostor-vremena, gdje postoji strelica vremena. Kada gravitacija zakrivljuje prostor-vrijeme, pojavljuje se strelica vremena, to jest smjer, a pošto bi se time imajući u vidu konstrukciju prostora, praktički zaustavio proces širenja prostora jer je dostignut pravac vremena, to je jasno da vrijeme ne može imati smjer. Vrijeme je samo trajanja nekog procesa, ustvari je „puls“ širenja prostora.

Mogućnost formiranja fotona na način kako sam ga predstavio u tekstu o etru, a ne podudaran sa kvantnom teorijom, zahtijeva da ona riješi problem koji je trebala da riješi kada je zasnivana, a to je eksperimentalnu provjeru skretanja momenta fotona kroz otvor pri difrakciji svjetlosti, trebalo je to utvrditi, a ne posredno konstatovati. Bez obzira na ćutanje, to je ključni elemenat čija provjera eksperimentalno je neophodna.

Osnovni postulat o neodređenosti momenta i položaj kod monohromatske svjetlosti po bojama se ne vidi. Vidi se samo što je momenat veći, manja je talasna dužina, ali tu neodređenosti momenta nema. Formiranje talasa (uz pomoć strukture etra), nezavisno čak od difrakcije, konceptirao sam da nastaje poništavanjem elemenata sa momentima u poluperiodama i kad se postigne ravnoteža, ostaje inicijalni elemenat za sledeći ciklus. Ovaj pristup ima prednost da kod navedene monohromatske svjetlosti ima mogućnost neodređenosti momenta do postizanja ravnoteže, a veličina neodređensti zavisi od talasne dužine, a takođe zbog prvog inicijalnog momenta elemenata, koji podliježe zakonu vjerovatnoće, kad se uspostavi ravnoteža, on je taj momenat koji nosi talas, to jest predstavlja česticu. Treba napomenuti da je ovo fizički talas a ne talas vjerovatnoće.

Takođe navodim da četvorodimenzionalni prostor postoji, pošto se završava u pravcu, stepenasto smanjenja krivine, što je na kraju i uzrok formiranja materije, a samim tim i fotona mase gravitacije, a time i vrijeme.

Napomena: Ako se „strelica vremena“ iz prostor-vremena nemože izdvojiti onda nema ni vremena.

                                                                                                Piše: Obren Vlahović, dipl.ing elektrotehnike

POSTAVI ODGOVOR

Molimo unesite svoj komentar!
Ovdje unesite svoje ime