Dragoslav  Šekularac, fudbalski virtuoz, fudbalski i životni strastvenik „burnog temperamenta i rijetke  maštovitosti, bješe šarmer i šmeker na terenu i van njega. Hvalisavac i kozer. Čovjek izrazitih kontrasta. U stanju da u junu 1962. godine bude uvršten u idealni tim svjetskog prvjenstva u Čileu, a tri mjeseca kasnije, u jarosti udari glavom sudiju Pavla Tumbasa na  prvenstvenom meču u Nišu sa Radničkim  zbog čega je kažnjen godinu i po zabrane igranja.

Da zadivi Juventus koji ga je želio u Torinu, a da zbog psovanja  „nekog“ narodnog heroja završi u zatvoru u Padinskoj skeli; da Zvezdu kao trener vodi do duple krune 1990. a da napadne službeno lice poslije meča sa Kelnom u Kupu UEFA i time sebi potpiše odlazak…

Kako ga opisati generacijama naviklim na atomski fudbal,  na  Mesija, Rolanda? Nemoguće! Za njega je način bio iznad efekta, dribling i vic veći od gola. Fudbalska umjetnost radi umjetnosti, ljepota zarad ljepote.

Koliko toga je dugovao genima?

 „Rodio sam se 8. novembra 1937. godine u Štipu, pitomom gradiću na obalama  rječice Otinje, u srednjem dijelu Makedonije“, diktirao je u pero, a publicista Jovo Vuković  zapisao u knjizi  JA, Šeki, objavljenoj 2011.
Dijete iz mješovitog braka. Otac Bogosav, nakon završetka  Pravnog fakulteta u Beogradu, zaposlio se u Štipu, gdje našao i upoznao „ljubav svoga života“ Donku Markovski.

„Taj brak Crnogorca, čiji su preci iz okoline Berana, i lokalne Makedonke bio je plod ljubavi  na šta rodbina nije uticla iako je u to doba važilo pravilo da mladi stupaju u brak uz saguz saglasnost roditelja.“, kazivao je  Šeki. On je bio najstarije dijete Bogosava  i Donke.

Moj dolazak na svijet  oglašen je pucnjavom iz pištolja, jer je radosna vijest, “ prvo pa muško“ obradovala je ne samo moje roditelje, nego i svu rodbinu sa  obje strane. Posebno je bio radostan Bogosav, pošto su kod Crnogoraca sinovi uvijek radije dočekivani od kćerki.

Oca je upamtio najviše po “batinama, kojima me često čašćavao, mada, kad pošteno govorim, najčešće s pravom. Otkad zam za sebe bio  sam sklon raznim nestašlucima, pri čemu se nijesam libio da udarim  na starije i jače od sebe.”

Ostaće takav i kasnije, na fudbalskom terenu.

Ljubimac navijača

ČUDO U KURIKUĆAMA

Ubrzo po Šekijevom rođenju porodica je odselila u Beograd. Bio je hiperaktivno dijete, neumorno u igri. Nevelik rastom, s viškom kilograma. „Roditelji su se plašili da ne ostanem previše nizak, a s previše kilograma“.

Sve se izmijenilo kad je imao 11 godina. „Čudo je donio boravak u zavičaju moga oca, u selu Kurikuće, na planini Bjelasici, blizu Biogradskog … Planinski teren i vazduh, učešće u poljskim radovima, igra sa seoskom djecom, ishrana drugčija od one kod kuće potpuno su me fizički izmijenili. Za jedno ljeto porastao sam 24 centimetra!“

Prosto je „izđikao“ rekli bi u Crnoj Gori. Stasao do statusa fudbalskog polubožanstva, do druge zvijezde Crvene zvezde za koju je između  1955. i 1965. odigrao 375 mečeva i postigao 119 golova; do reprezentativca SFRJ (41 meč, 6 golova)

Dragoslav Šekularac Šeki

JUGOSLOVEN

„U Štipu  su, kad sam postao veliko fudbalsko ime isticali, s ponosom, da sam tu rođen i da mi je majka Makedonka… Svojatali su me i Crnogorci ističući da su oni vazda najbolji ispod Lovćena. Ja sam , međutim , uvijek isticao da sam Jugosloven, čega se nijesam odrekao ni kad je Jugoslavija propala. Ne krijem da mi je žao te zemlje.“

Zemlje koje ima još samo u uspomenama.

Zemlje koju je, nakratko, ujedinila u sjetnom sjećanju i  pijatetu 5. januara 2019. kada je u 82-oj godini u Beogradu preminuo Dragoslav Šekularac Šeki.

Piše: Branko Krivokapić

POSTAVI ODGOVOR

Molimo unesite svoj komentar!
Ovdje unesite svoje ime