Površina opštine je 924 kilometra kvadratna. Graniči se opštinama:

Berane, Mojkovac i Pljevlja, a sa sjevera državnom granicom Republike Srbije (opštine: Prijepolje i Sjenica).Čitavo opštinsko područje nalazi se na nadmorskoj visini iznad 500 metara.

Najstarije poznate administrativno-teritorijalne jedinice bjelopoljskog područja su župe: Bihor, Ljuboviđa i Brskovo.

Današnje Bijelo Polje, obrazovni i kulturni centar sjeverne Crne Gore, razvilo se iz tri stara naselja: Pruška Vas, naselja oko Crkve Svetog Petra i Pavla i naselja Nikolj-Pazar ili Nikolj Trg.

Na području Bjelopoljske oblasti podignut je veliki broj crkava i manastira među kojima je i Crkva Svetog Petra i Pavla u kojoj je pisano (jedan broj naučnika tvrdi samo prepisano) Miroslavljevo jevanđelje – najpoznatiji ćirilični rukopis Južnih Slovena.

Miroslavljevo jevanđelje

Prvi pisani pomen imena Bijelo Polje vezuje se za 28. jun 1589. godine. U jednom starom zapisu iz Manastira Kumanica kaže se:

“Svo polje, s obje strane Lima, bilo je obraslo bijelim travama, kamomiljem i petrovcem”. Vjeruje se da je takvo bijelo polje dalo ime naselju Bijelo Polje. Turci su u svojim osvajanjima ovdje dospjeli 1399. godine i naselju dali ime Akovo što u prijevodu znači Bijelo Polje. Područje je ostalo pod turskom vlašću do početka druge decenije dvadesetog vijeka. Tursko osvajanje doprinijelo je izmjeni strukture stanovništva. Od početka 18-og vijeka muslimansko stanovništvo je u stalnom porastu sve do 1912. kada je došlo do značajnog iseljavanja muslimanskog stanovništva sa ovog prostora.

U Bijelom Polju, do 1912. godine, funkcionisala je turska vlast. Najviši organ vlasti bila je kaza( srez). Na čelu kaze bio je kajmakan- sreski načelnik ili predsjednik sreza. Međutim, bjelopoljski kraj bio je administrativno razjedinjen. Dok je trajala turska vlast, postajale su tri kaze: bjelopoljska, šahovićka i lozansaka. Pored administrativne razjedinjenosti geografski, privredni i kulturni centar područja bilo je Bijelo Polje.

Početkom dvadestog vijeka, do 1912. godine, na čelu kaze bio je Hadži _ beg rodom iz Anadolije.Važio je za strogog načelnika. Revnosno je izvršavao zakone. “Strogost je, posebno, iskazao u gušenju Bihorske bune 1901. godine. Tada je Mustajbeg Ćorović iz Lozne organizovao bunu protiv turske vlasti. U pobunu su bili umiješani austrijski emisari obećavši pomoć u slučaju potrebe. Kajmakan je pratio i kontrolisao rad pobunjenika. Mustajbeg je krenuo na Bijelo Polje sa pobunjenim Muslimanima i Srbima, ali mu je kajmakan zabranio ulazak u grad. Dogovoreno je da se sastanu u Rasovu. Plan bega Ćorovća je bio da jedan od begova, u toku pregovora, ubije kajmakana. Međutim, umjesto kajmakana beg ubije njegovog pratioca. Tada kajmakan naredi obezbjeđenju da pucaju u pobunjenike. Tom prilikom ubijeno je je 75 pobunjenika. Broj ranjenih nije utvrđen.”

Piše: Radomir Perišić, književnik i novinar

POSTAVI ODGOVOR

Molimo unesite svoj komentar!
Ovdje unesite svoje ime