Nedjelja, 14 Augusta, 2022
Blog

Trodnevna žalost u Crnoj Gori

0

Zbog stravične tragedije koja se juče dogodila na Cetinju u kojoj je život izgubilo 11. osoba, zastave na zgradama svih institucija spuštene su na pola koplja.

Telegrame saučešća porodicama stradalih uputili su svi zvaničnici u Crnoj Gori, kao i zvaničnici širom regiona.

Podsjetimo, Odlukom Vlade, u Crnoj Gori je proglašena trodnevna žalost.

N.S

TRAG – izdanja

0

Ovdje možete preuzeti objavljena izdanja međunarodnog časopisa “Trag” klikom na odabranu sliku ispod.

VRATITI MUŠKU ODBOJKU NA MJESTO KOJE JOJ PRIPADA U REGIONU

0

 

Muška seniorska odbojkaška reprezentacija Crne Gore priprema se u Kolašinu za kvalifikacione utakmice za plasman na evropsko takmičenje. Razgovarali smo sa selektorom Ivanom Joksimovićem.

 Gospodine Joksimoviću koji su vaši utisci o boravku odbojkaške selekcije u Kolašinu na pripremama?

Joksimović: Kolašin je najidealnije mjesto za bazične pripreme sportista. Uslovi su odlični. Od smještaja pa do dvorane. Ističem naročito dvoranu koja je sa postavljenom novom podlogom idealna za odbojku. Sigurno je najbolja u Crnoj Gori a možda i regionu. Inače, sam ambijent u gradu daje sportistima mir i taj prijeko potrebni spokoj u ekipi je veoma važan za rad i treninge. Siguran sam da će novi auto- put približiti Kolašin čitavom regionu ne samo sportskim ekipama već i ostalim, od turista i zaljubljenika u prirodu do daljeg razvoja zdravstvenog turizma i postati značajna turistička destinacija. Da sada ne govorim o potencijalima Bjelasice, Nacionalnog parka Biogradska gora…

Selektor Joksimović u pauzi između treninga

Vi stre preuzeli reprezentaciju nakon odlaska prethodnog selektora Joška Milenkovskog uoči kvalifikacionih utakmica za Evropsko prvenstvo. Kakva su očekivanja?

Joksimović: Poznajem dosta igrača koji su danas u reprezentaciji. Radio sam sa njima u mlađim kategorijama. Strategija Saveza je da se izvrši podmlađivanje prvog tima, odnosno moramo da uradimo smjenu generacije. To nije lak posao. Prethodna generacija imala je dva izlaska na Evropsko prvenstvo. Ostala je okosnica tima, a sa druge strane perspektiva mladih igrača je u trenutku kada bi trebalo da se ispolji njihov kvalitet i da se nastavi kontinuitet kada se radi o nastupima na Evropskom prvenstvu. Jedan od problema su posledice nastale time što smo izgubili upravo kontinuitet u takmičenju u kvalitetnijoj, jačoj ligi što smo u prethodnoj državnoj zajednici imali. Ne treba podsjećati da su i Budućnost i Budvanska rivijera bili ubjedljivi po svim pitanjima. Dakle, bez jake lige nema ni evropskih rezultata koji bi zadovoljili naša očekivanja. A ona su, realno je reći, da budemo među najboljima u regionu.

Šta Savez preduzima po tom pitanju?

Joksimović: Savez dobro radi i misli se na budućnost odbojke u Crnoj Gori. Pokrenuti su projekti koji će dodatno zainteresovati mlade da treniraju odbojku. Tim aktivnostima posebno će biti obuhvaćen sjever Crne Gore. Ambiciozno se radi naročito na projektima Odbojka u školi, Mini odbojka i pokretanju pionirske lige. Vidim u perspektivi da  će muška odbojka imati kvalitetne igrače koji će moći da vrate mušku odbojku na mjesto gdje pripada. Prije odlaska u inostranstvo radio sam u Budućnosti sa mlađim kategorijama i bio trener u Jugoslaviji i SCG u kategoriji takmičenja juniora. Imam dovoljno motiva da stečeno znanje podijelim sa strategijom Saveza i tako ostvarimo uspješnu priču na obostrano zadovoljstvo.

Selektor Ivan Joksimović

-Koje su, gospodine Joksimoviću, poteškoće na tom zajedničkom putu?

Joksimović: Sadašnjoj generaciji odbojkaša Crne Gore, najveći problem je u infrastrukturi i nedostatku sredstava, pogotovo za rad u mlađim kategorijama. Muška seniorska reprezentacija treba da izbori takmičenje na Evropskom prvenstvu a to je moguće ako imamo dobar trenažni proces i, pomenuli smo već, kontinuitet u takmičenjima i radu.

Akcenat se mora staviti na lokalne sredine, pogotovo na sjeveru, da se odbojka  tretira onako kako odbojka zaslužuje svuda u svijetu. Dakle, sadašnjoj reprezentaciji je prioritet podmlađivanje sa akcentom na 2025.godinu i odlazak na Evropsko prvenstvo. S druge strane imamo ogromnu ambiciju da i sljedeće 2023.godine budemo na evropskom takmičenju. To bi bio ogroman korak i podsticaj za ovu generaciju crnogorskih odbojkaša.

Očekuju Vas kvalifikacije sa respektabilnim timovima?

Joksimović: Tačno. Grupa je interesantna i zahtjevna. Portugal je tu prvi favorit a između Luksemburga i nas treba tražiti drugoplasiranog u grupi. Naša prednost je što smo trenirali u hali u kojoj ćemo igrati i što smo u prva tri meča domaćini u Kolašinu. Vjerujem i u veliku podršku domaće publike. Raspored je sljedeći: 3. avgusta u 18:00h igramo protiv Luksemburga, 7. avgusta u 17:30h protiv Portugala a 10.08. u 18:00h protiv Islanda. Potom nas od 14. do 17. avgusta čekaju revanš mečevi u tim zemljama.

Gospodine Joksimoviću, na kraju razgovora, kakvi su Vaši lični planovi u narednom periodu?

Joksimović: Radno sam angažovan u Kataru i ugovorom sam vezan za naredni period. To mi, međutim, ne remeti rad u reprezentaciji. Bićemo stalno u kontaktu, članovi stručnog štaba i ja, kako bi svake pripreme i takmičenja dočekali spremni.

Razgovarao: dr Mirko Jakovljević

Mudre misli /64/

0

Malo je ljudi koji vam sa sigurnošću mogu reći koliko imaju prijatelja.

Svaki dan daj, jedan nedaj. Nijesi nikad davao.

Sve čega je previše škodi.

Sa izvora mudrosti zahvata Radomir Perišić

COVID-19, presjek stanja 13. avgust 2022. godine

0

Laboratorije Odjeljenja za molekularnu dijagnostiku Centra za medicinsku mikrobiologiju Instituta za javno zdravlje Crne Gore uz podršku programa ECDC redovno rade sekvenciranje genoma SARS-CoV-2.

U Crnoj Gori je od 11.06.2022. godine detektovano dominantno prisustvo BA. 5.1 Omicron varijante, dok se sporadično javlja BA.2 Omicron varijanta SARS-CoV-2. Ni u jednom uzorku do sad nije dokazano prisustvo BA.2.75 (Kentaur) podvarijante Omicron-a.

Institut za javno zdravlje nastavlja da prati situaciju vezano za pojavu novih sojeva korona virusa u Crnoj Gori i u skladu sa dobijenim podacima redovno će izvještavati javnost.

Institut za javno zdravlje Crne Gore apeluje na građane da poštuju važeće protivepidemijske mjere i da se vakcinišu protiv COVID- 19, posebno osobe u povećanom riziku od razvoja teških kliničkih formi bolesti (osobe sa komorbiditetima, hroničnim bolestima i imunodeficijencijom).

Laboratorije Instituta za javno zdravlje Crne Gore (IJZCG), druge javne i privatne laboratorije koje se bave dijagnostikom infekcije novog koronavirusa su tokom jučerašnjeg dana (petak, 12.08.2022. godine) završile analizu i IJZCG dostavile rezultate za  1 779 uzoraka na novi koronavirus.

Ukupno je dijagnostikovano 634 novopozitivni[1] slučaj infekcije SARS-CoV-2.

Distribucija novopozitivnih slučajeva infekcije SARS-CoV-2 po opštinama:

Opština Novopozitivni slučajevi među građanima Crne Gore
Podgorica 195
Nikšić 91
Bar 50
Herceg Novi 38
Budva 35
Pljevlja 34
Bijelo Polje 25
Tivat 24
Danilovgrad 23
Ulcinj 22
Berane 21
Cetinje 19
Kotor 15
Rožaje 15
Kolašin 8
Tuzi 5
Mojkovac 3
Petnjica 3
Žabljak 3
Andrijevica 2
Gusinje 1
Plav 1
Plužine 1
UKUPNO 634

Udio pozitivnih slučajeva u ukupnom broju testiranih dana 12.08.2022. godine iznosio je 34,68%.

Tokom jučerašnjeg dana IJZCG nije prijavljen niti jedan smrtni ishod povezana sa SARS-CoV-2 infekcijom.

Ukupan broj preminulih povezanih sa COVID-19 infekcijom u Crnoj Gori od početka pandemije je 2 758.

Do 15:00 časova prijavljen je oporavak kod 783 pacijenata.

Uzimajući u obzir sve novootkrivene slučajeve kao i broj oporavljenih, ukupan broj trenutno aktivnih slučajeva COVID-19 u Crnoj Gori iznosi 4 807.

Od početka epidemijskih dešavanja (mart 2020. godine) ukupan broj registrovanih slučajeva infekcije novim korona virusom u Crnoj Gori je 269 213.

Trenutno aktivni slučajevi po opštinama* prikazani su u narednoj tabeli, raspoređeni prema opadajućem redosljedu:

opština Trenutno aktivni slučajevi
Podgorica 1569
Nikšić 690
Bar 396
Budva 352
Herceg Novi 245
Bijelo Polje 213
Berane 199
Pljevlja 186
Tivat 156
Cetinje 146
Ulcinj 145
Kotor 128
Danilovgrad 118
Rožaje 64
Tuzi 42
Kolašin 32
Andrijevica 30
Mojkovac 24
Plav 22
Plužine 18
Petnjica 11
Šavnik 10
Žabljak 9
Gusinje 2
Crna Gora 4807

Promocijom knjiga Dejana Vukovića otvorena manifestacija “Ivangradski dani kulture”

0

Svojim nadahnutim obraćanjima, o knjigama su govorili: Salko Luboder i prof. dr Draško Došljak, kao i autor knjiga, a moderator je bila Semra Islamović.

Tokom otvaranja manifestacije “Ivangradski dani kulture”, prisutnima se obratio Adem Ado Softić– predsjednik Udruženja građana “Beranda”.

A.S.

Obraćanje Adema Ada Softića

Poštovani prijatelji, ljubazni domaćini, učesnici večerašnje promocije i dragi gosti,

Prije nego što Vam moderatorka Semra Islamović predstavi temu večeri i učesnike, ja bih u ime organizatora, Udruženja građana „Beranda“ i menadžmenta Hotela „Berane“, želio kratko da Vas pozdravim, da Vam poželim dodbrodošlicu, i da Vam predstavim povod i ciljeve manifestacije koju smo zajednički osmislili, a koju večeras zvanično otvaramo.

Do prije nekih tridesetak godina, dok još nije bilo „Beranskog kulturnog ljeta“, u Ivangradu je postojala nadaleko poznata manifestacija „Septembarski dani kulture“. Počinjala je 15. septembra, na Dan oslobođenja grada, a završavala u oktobru. Tokom tih par nedjelja najveća imena jugoslovenske kulturne scene imala su priliku da se predstave Ivangrađanima, pa je tako ovaj grad bio centar kulturnih dešavanja u regionu.

Krajem osamdesetih manifestacija je ugašena, a sa početkom ratova na prostorima bivše nam države grad je dobio i novo ime. Sa njim je dobio i novu manifestaciju pod nazivom „Beransko kulturno ljeto“, koja je izmještena u tri ljetnja mjeseca, jun, jul i avgust. Dovoljno daleko od 15. septembra koji je ubrzo potisnut u zaborav.

Nova kulturna manifestacija donijela je gradu sa novim/starim imenom nove kulturne trendove vremena u kome je kultura, kao i država, bila osakaćena, osiromašena, polarizovana, politizovana i genetski modifikovana do granica perverzije.

O tome šta se desilo sa ivangradskom kulturnom scenom nije na nama da sudimo. Svoj sud o tome daće istorija i vrijeme, a mi smo ovog ljeta odlučili da ponudimo beranskoj publici i neke druge kulturne sadržaje.

U granicama svojih skromnih mogućnosti, tokom avgusta i septembra pokušaćemo građanima Berana da predstavimo književne, pjesničke, muzičke, likovne i druge stvaraoce, i da njegovanjem kulture sjećanja izvučemo iz vrtloga zaborava imena, ljude, teme i događaje iz kulturnog, sportskog, naučnog i društvenog života grada, a punu podršku našoj ideji dao je menadžment Hotela „Berane“ sa kojim već pet godina uspješno sarađujemo.

Ove godine navršava se 160 godina od osnivanja Berana i 170 od rođenja Vojvode Gavra Vukovića. Osim toga provuklo se nezapaženo 100 godina od osnivanja Fudbalskog kluba Berane, 100 godina prvog tamburaškog orkestra u Beranama, 100 godina od otvaranja prve beranske knjižare, 100 godina hotelijerstva u Beranama i mnogih drugih, više ili manje značajnih gradskih jubileja.

Bez ambicija da zbog toga bilo koga kritikujemo i simuliramo paralelnu beransku kulturnu stvarnost, samo smo željeli da damo skromni doprinos obogaćivanju kulturne ponude grada, a njegovanjem kulture sjećanja doprinesemo borbi protiv zaborava. Jer, zaborav je oružje velikog dometa i razorne moći, a sadašnjost koju živimo ovako kako živimo, to nam najbolje pokazuje.

Večeras je naš gost diplomata Dejan Vuković sa svoje dvije knjige „Londonski zapisi“ i „Luča crnogorske diplomatije“ o kojima će govoriti prof. dr Draško Došljak i Salko Luboder, direktor Javne ustanove Centar za očuvanje i razvoj kulture manjina pri Vladi Crne Gore.

U ime organizatora želim Vam ugodno veče, a manifestaciju „IVANGRADSKI DANI KULTURE“ povodom 160. godišnjice osnivanja Berana proglašavam otvorenom.

Izvor: espona.me

“IVAN IVAČKOVIĆ: IZMEĐU KRAJNOSTI”,

0

LAGUNA, Beograd, 2019.

Postoji više grupacija onih koji su posvećeno i predano pisali o Džoniju i nj. Azri. Prva je naravno ona koja ga duboko poštuje i ceni, druga pak, ona koja će izneti svoj stav samo, uz treću onu koji pišu o Džoniju ne bi li njihovo ime ispod dobilo na težini, bilo u fokusu, jer taj je, u stvari, samo prečica do stizanja u žižu interesovanja, širokog kiosk čitalačkog auditorijuma.                          

 Ne znam u koju bih svrstao autora ovog naslova, možda u drugu, onu, šta znam. Transformacija Džonija, usput, iz onog i onakvog u ovog i drugačijeg sasvim je neupitna, te, autor kao da je našao sebe pišući upravo o jednoj takvoj ličnosti ili više takvih u jednoj. Dobro dodje i ono, podsećanje na start u karijeri Džonija & Azre, pa tako stoji ovde da se pod Azrom, onom ranom koja se odnosi na sastav iz 1975. a podrazumeva ne baš isključivo ali uglavnom akustičarski repertoar pa sve tako do 1977. (nema reči o članovima grupe), kada prelaze na električne gitare, a grupu su činili Mladen Juričić gitarist, uz Paola Sfecija bubnjara i Branka Matuna na basu mada obojicu nakon izvesnog vremena zamenjuju Branko Hromatko i Marino Pelajić. Priču o Azri prati i novotalasna storija u Yu, pa se tako autor dotiče glavnih predstavnika tog (Prljavo kazalište, Haustor, Film Električni orgazam itd). Autor iznosi svoje neko  zapažanje, pa tako, stoji ovde kako je Azra mnoge grupe prevazišla po popularnosti (izuzev Čorbe i Dugmeta), i sa tim se ne bih složio, to je samo njegov stav, na stranu što je sazrevao uz novi talas (jedva da je i sazreo), te bih taj podveo pod neizgradjen onaj, uostalom, pravo autora na iznošenje sopstvenog stave je neupitno, kao i pokušaj sugerisanja tog ostalima, no, šta je tu ostalo od objektivnog onog (znajući da je rodjen polovinom šezdesetih) je pod velikim znakom pitanja.  

Ivan Ivačković, Između krajnosti

Tu sam barem načisto, jer o tim prestoničkim rokenrol danima i mogu pisati Vlada Džet Janković, Peca Popović i Nikola Nešković od starijih ali i Aleksandar Žikić i Bane Lokner kao mladji predstavnici jer svoje napisano uvek baziraju na svedočenjima aktera scene ondašnje te tako objektivnost u nj. tekstovima ne izostaje.U daljoj priči o Azri stoji da su Miljenko Mišo Hrnjak za bubnjevima, Boris Lajner na bubnjevima i Džoni ona najprepoznatljivija formacija grupe. Autor je kreativni opus Azre okarakterisao ili formulisao svejedno, kao jedinstvenu fuziju novotalasnog i boemskog onog, kafanskog duha te navodi da je to približno Clashu, ali da je namesto Stramera kao vokal tu Toma Zdravković, a nije izostalo ni poredjenje sa Borom Djordjevićem jer, bliži je njemu negoli novovalnim, a to da li je poredjenje umesno, oceniće, prihvatiti ili ne čitaoci već. Upušta se potom u stvarno jednu posvećenu veoma analizu Džonijevih stvari, te tako kompletan opus prvog i drugog albuma dovodi u vezu sa temama bliskim gradskim prljavštinama i malim kafanama (kako to ovde stoji) da bi tek potom dodao i novotalasnu komponentu. Zadržava se i na negativnom stavu ondašnjih rock novinara vezano za Azru, ali takav osvrt, dela tih, uopšte nije uticao na odličnu prodaju ploča i kao da ju je samo pospešio. To da se autor više negoli predano posvetio raskrinkavanju Džonijeve ličnosti stoji, e sad, da li je i koliko u toj nameri uspeo, ne znam, konačnu ocenu će, kao i uvek doneti fanovi grupe. I, ostaje taj utisak ovde, o potpuno ozbiljnom pristupu, upuštanju u priču, karijeri ove grupe i Džonijevoj ličnosti, no, kada je reč o jugoslovenskom rocku, tu svakako što-šta ne stoji, ali ne može se ne znam koliko zameriti čoveku, jer, nije ih proživeo, dakle, nije kompetentan te se na to ne treba obazirati, stoga i ostaju ti nepomirljivi stavovi generacijski. Za mladje, poput autora rokenrol i kreće od novog talasa i naravno da je to razlog izostajanja objektivne slike tog do konca sedamdesetih. Ne verujem da sam jedini, naravno, ima poprilično onih koji se pitaju čemu tolika frka oko Džonija, pa i doktorat jedan. Valjda to najbolje znaju oni koji se njime bave, pa, neka na tome i ostane, uz, ono, vezano  za novi talas koji je osmišljen u reklamnim agencijama diskografskih kuća i prilagodjen emitovanju na radio talasima uz spotove na tvu, jer, pank nije ispunio (finansijska valjda) očekivanja. Prelazimo potom na Lp album ‘Sunčana strana ulice’ a već u uvodu tog stoji kako su zatvarane fabrike širom Jugoslavije ili su jedva opstajale a možda samo iz razloga statistike, dok su radnici bili prepušteni bedi, ulici i neljudskim uslovima rada, što, naravno uopšte ne stoji. E sad, iz kakvih pobuda se autor odlučio za ovakve redove, ostaće samo njemu poznato ili finansijerima tih, jer, u vreme izlaska albuma već pomenutog, ali i kasnije društvenopolitička situacija nije podrazumevala to, famozno otpuštanje radnika. Milsim da je, ulaganje već stečene reputacije gotovo priznatog rock poslenika ovim redovima, znatno ugrožena i tako reći dovedena u pitanje. Imamo i tvrdnju da je Sunčana strana ulice nesumnjivo naš najbolji dvostruki Lp, što takodje ne stoji i to vidim kao autorovu mladalačku opijenost Azrom, a u ovim poznim, kao navijačku obojenost ili nezrelost kako god. Ono pohvalno je rasvetljavanje poruke sa omota ovog albuma, a što autor i iznosi ovde. Imamo i onu, izvedenu, vezano za novi talas, po kojoj ta generacija uopšte nije dovodila u pitanje socijalistički poredak (mi nikoga nismo rušili, ali smo svakoga zezali – Jasenko Houra). Kaže se potom, kako bi beogradske grupe poput El. Orgazma, Šarla i ostalih bez  podrške Jugotona ali i Zagreba ostali na nivou lokalnih atrakcija i obrnuto, Beograd će prigrliti  Film, Azru, Prlajvo kazalište i podići ih na nivo zvezda, što je prokleto tačno. Zatim se autor veže za prvi trostruki album u Yu, onaj, naslovljen sa ‘Ravno do dna’ (fantom slobode, dakle o sablasti koja će onog koji krene za njom povući ravno do dna) da bi potom Azrine poklonike svrstao u dve grupacije, u prvu one koji su u tim, Azrinim, čuli samo ono što su hteli čuti, a u drugu sve one koji su u  potpunosti kapirali sadržaj tih, ono što je u tim zapravo i stajalo. Padaju u oči i redovi u kojima stoji da o ovoj grupi postoje razne izmišljotine i preterivanja, ali i ono, da je Džoni potkraj koncerta u Splitu skinuo cipelu i okrenuo je u nameri da iz te iscuri znoj koji se slivao tokom koncerta. Na omotu Lp albuma Ravno do dna, nigde imena Borisa Lajnera niti Miše Hrnjaka jer, samo je Džoni predstavljao Azru, ostali i nisu toliko bitni!? Dalje stoji da je Azra te, 1982. odsvirala sedam SKC koncerata, te da je Džoni u onoj ‘Kurvini sinovi’ stih Oni dolaze zamenio drugim onim, ‘Rusi dolaze’. Navodno je imao fobiju od Rusa, te je iz tog razloga prišao izmeni, i, usput podizanju svesti i te neke opšte opasnosti po zemlju jer, tu su, na granici, upad u zemlju je sasvim realan nakon Titove smrti. Retki su redovi vezani za političku zbilju onda a sa kojima se mogu složiti sa autorom. Stoji tako da za uništenje sopstvene države, Jugoslovenima nije trebala pomoć spolja, jer, sami su zamesili svoj raspad uz, naravno, pomoć neizbežnog Zapada, i tu sam potpuno saglasan. U tom, daljem vodiču kroz Azrine albume, dolazimo do ‘Filigranskih pločnika’ iz 1982. a pod onim, ‘šta je pesnik hteo da kaže’ provodi nas kroz sve brojeve na ovom uz pogled na društvenopolitičku situaciju vremena tog, koja je Štuliću u znatnoj meri dala gas u pisanju pomenutog ostvarenja, na zbivanja iz 1968. i studentske demonstacije u Beogradu gde stoji da su milicionari pucali na okupljene. Tog, ne sećam se kog juna sam bio u Beogradu, sa još dvojicom drugara sam bežao, topot konjskih kopita je odzvanjao po kocki za nama, a, da su pucali, toga se ne sećam, ne sporim da su možda negde drugde. Uglavnom, stvari ‘Tko to tamo peva, Pavel, ’68. itd se tekstualno oslanjaju na zemlje koje su bile zahvaćene plamenom tih nemira, mada nije isključena ni aluzija na 1848. Ni malo pohvalni autorovi redovi na, manje ili više ceo album, uz, ako se već bavim tim, naslovima, ‘ajd’ da istrajem bi bilo primerenije, za razliku od onog, ovde, nije ih nužno pomenuti sve, pa onda da se Roll Over Jura’  ne da preskočiti. U delu singl ploče (1979 – 1982) autor se uglavnom zadržava na stvarima E pa što, Sloboda i onoj, Gluperde lutaju daleko, razlomivši ih od pokuda do pohvala. Za prvu onu, E pa što, stoji da će se slike raspasti i sve je teže posmatrati ih kao dobro osmišljenu celinu. Za Gluperde pak, stoji da se radi o ne tako prepoznatljivoj ali da ta nadmašuje obe navedene, kako muzički tako i tekstualno. Imamo ovde i autora kao slikarskog znalca, a povod su dela Miće Popovića na omotima ploča i konstataciju da je Džoni u svojim songovima imao tu neku crtu povezanosti sa pomenutim umetnikom. Piše potom i o albumu Kad fazani lete (u radnoj verziji naslovljenom sa Kao i jučer) opštim generalijama tog, uz naznaku da je snimljen u WG tadašnjoj a uz pomoć  Srećka Antonionija.  Dolazimo i do toga kako je Džoni bio prorok, da je video dalje od ostalih, a što se da naslutiti u stvarima Olovni kovčezi nošeni maticom (kriju šarena odličja) uz zaključnu onu, Ne bu dobro svršilo. Album vidim i kao posvetu Zagrebu (brojni tada aktuelni prostori, devojke za nezaborav uz već, pesnička jutra) su sadržani u nj. stihovima, pa, tu je odrastao, prirodno je. Za ostvarenje Krivo srastanje (1983/4) autor piše samo u superlativu, stoji da prava vrednost tog ni do danas nije prepoznata. Dotiče se i Danila Kiša, njegove Grobnice za Borisa Davidoviča a sve na tragu moguće povezanosti, jer, na Pločnicima je posveta toj Danilovoj, a u Srastanju imamo omaž toj. U rezimeu vezanom za Srastanje stoji da se tu radi o poslednjem ostvarenju na kom imamo Džonija pesnika. Kaže autor i da se album izvrsno prodavao, što ne čudi obzirom na popularnost grupe i Džonija.  U delu It Ain’t Like In The Movies imamo i osvrt na Mišu Hrnjaka, gde stoji kako je on (nakon raspada grupe) odlučan u nameri napuštanja do tada ustanovljenog načina življenja,odlučio pridružiti se zajednici Children of God, negde kod Budimpešte. Nevidjena dobričina (kako su već Mišu okarakterisali) je svu svoju dobrotu, snalažljivost i umeće prenosio na druge, postao je tako hrišćanskohipijevski misionar, sa, doduše nestalnim baš mestom prebivališta, sve u zavisnosti od potreba nove mu zajednice. Nije nepoznanica da su se mnogi bavili time i nagadjali šta se u stvari dogodilo sa njim, gde je zapalio. Za to vreme, Džoni se borio sa sobom, sa svojim alter egom, donosivši odluke koje mu i nisu ne  znam koliko išle u prilog. Stoji dalje, kako se u Džoniju gasio taj kreativni duh i to neposredno pred napuštanje Jugoslavije. Ono, ne smemo zaboraviti da su ‘It Ain’t’ objavile tri diskografske kuće, holandski Marginal Face, a iste, dakle 1986. se javlja diskotonovo ,  da bi  1990. i Jugoton izbacio cd album. I uopšte, imamo ovde autorovu negativnu ocenu vezanu za It Ain’t,  taj trostruki album, a omot tog je sadržao sliku pariskog valjda slikara Fransisa Pikabije. Ovo iz razloga postojanja bizarnih podudaranja dadaističkih načela i sumanutih postupaka na albumu, kako piše autor. I Darko Glavan je u povodu izlaska ovog albuma pisao kako su sve Džonijeve mane metastazirale i dodaje potom da je on, od svih sa kojima vredi porazgovarati o sopstvenoj mu karijeri , tako reći najmanje kompetentan (da li bi bio satkan od realnog onog), što, ruku na srce unosi konfuziju, deluje zbunjujuće, jer, ko će o toj, ako ne Džoni, e sad, u kojoj meri bi ta nj. priča bila prihvatljiva je, nešto, sasvim drugo.  Autor podvlači svoj negativan stav vezan za ovo ostvarenje Azre, ali se zadržava na omotu, koji (i dobro je), kao u šezdesetima i sedamdesetima,  priča, živ je, ima kakvu takvu ali poruku. Podsetiću, naslovni omot donosi sliku dogadjaja iz juna 1914. vezanu za sarajevski atentat, a na bek korici imamo nuklearnu elektranu koju autor dovodi u vezu sa katastrofom u Černobilju 1986. Rezime autorov je, tako, vezan za naslovni omot ‘revolucionarni metež’, a pod b nuklearna pustoš. Nesumnjive su primedbe autorove vezane za kompletan opus ovog albuma ali i za omot ovog.  Možemo a i ne moramo se složiti sa njim, jer, na koncu, ostaje to kao nj. isključivo vidjenje ovog, Izmedju krajnosti naslova. Stoji i autorova negativna ocena vezana za Zadovoljštinu, ali i koncert u zagrebačkoj Hali sportova iz 1987. te da je Izmedju krajnosti bofl roba, a svaki naredni čak ni to. Onda se dogadjaju beogradski koncerti (hteo sam već na polovini koncerta izaći, otići, ali mi to nije dopuštala novinarska savest). Imamo i tvrdnju da je Džoni ključni rnr autor u osamdesetima, mada to ne stoji, nekako nisam ubedjen u tu, ali se ovo, autorovo vidjenje mora poštovati iz razloga pokušaja prikazivanja Džonija kao takvog, mada su svi svesni koliko je nezahvalno upuštati se, olako posezati za nekim tvrdnjama i terminima. Ni za album Balegari ne vjeruju sreći iz 1990. autor nema reči hvale, pa tako stoji kako se tu zapravo radi o kompletnom jednom fijasku, koji eto ide uz kraj Džonijeve diskografske karijere, poredeći usput, ostvarenje sa bućkurišom nekakvim, primerenijem novokomponovanoj narodnoj muzici. U zaključku, dodati samo ono, kako se ovde radi o jednom zbilja jako subjektivnom vidjenju autorovom vezanom za Džonijevu karijeru je sasvim u redu, ali se neizostavno nameće ono, pročitati ovo Lagunino izdanje i doneti vlastiti neki sud.

Izvor: prozaonline; piše: ivko Ivković, rok kitičar i publicista

Četvtkom u dva /92/

0

Planinarski  klub „Gorica“ iz Podgorice

Planinarski klub „Gorica“ osnovan je u januaru 2001. godine inicijativom nekoliko iskusnih planinara kao Planinarsko društvo „Gorica“. Ime je dobilo po malom brdašcu, park-šumi i poznatom šetalištu u Podgorici. Osnivački inicijativni odbor sačinjavali su poznati planinarski aktivisti kao što su Miodrag Mijo Kovačević, Aleksandar Đurašković, Dušan Delić, Ratko Popović, Svetislav Šole Šoškić. Prvi predsjednik Društva bio je Ratko Popović (2001-2003.), zatim Aleksandar Đurašković, u tri mandata (2003-2015.), a od 2015. godine klub vodi Edita Files Bradarić.

Prije dvadeset godina postavljeni su temelji jednog ozbiljnog i dugotrajnog društva koje je u kontinuitetu ostvarivalo planinarske aktivnosti, dostigavši do danas skoro 1000 planinarskih akcija, u kojima je učestvovalo 400 članova.

PK Gorica

Klub je uglavnom usmjeren na klasično planinarenje i pješačenje, uz povremene istupe ka visokogorstvu, hodanje ili ture sa krpljama,  kao i takmičarske discipline u planinskom trčanju i planinarskoj orijentaciji. Tokom godine bude aktivno 55 do 75 članova, koji izvedu prosječno 47 akcija. U prvim godinama obišli su sve krajeve Crne Gore i popeli sve najznačajnije planinske vrhove.  Od 2007. godine „Gorica“ je, svojim višednevnim ekspedicijama ili pridruživanjem pojedinih članova drugim klubovima i asocijacijama, iskoračila u inostranstvo na poznate balkanske i evropske planinarske i visokogorske destinacije kao što su Olimp, Triglav, Rila, Pirin, Korab, Gran Paradizo, Mon Blan, Elbrus, Ararat, Kazbek, Marmolada, Visoke Tatre-Risi, Karpati-Moldoveana, Šarplanina … 

Kao klub iz Podgorice „Gorica” je svojim planinarskim aktivnostima, markiranjem staza i izdavanjem Planinarskog vodiča kroz Žijovo, popularizovala planine iz najbližeg okruženja, a to su Kučke planine. Od 2002. godine klub organizuje planinarsku međuklupsku manifestaciju „Dani Gorice na Bukumirskom jezeru” sa usponima na atraktivne okolne vrhove. Sa „Danima Gorice” izrastala je i želja da na ovom području imamo i svoju planinsku kuću, što se ostvarilo 2018. godine, kada  je u saradnji sa nosiocem prava svojine i našim članom, izgrađena Planinska kuća Petrović.

Od samog početka „Gorica” je značajno doprinijela širenju lokalne i stvaranju nacionalne mreže planinarskih staza:   Ekološko-rekreativna staza Obod, kod Rijeke Crnojevića, više staza u rejonu Žijova ili Kučkih planina sa postavljanjem kutija na najznačajnije vrhove, dionice dviju glavnih transverzala Crne Gore – PPT Orjen-Lovćen-Rumija i CT-1 Planinama Crne Gore, prigradske staze od Podgorice za Vežešnik, Malo brdo, Busovnik, Živu i Ilijino brdo.

Godine 2010. „Gorica“ se priključila skupini od 16 društava i klubova iz sedam zemalja Balkana koja svake godine organizuje Balkanske susrete planinara u drugoj zemlji. Kao organizator dva susreta, na Veruši 2012. i na Lovćenu 2017. godine, pokazala je svoju sposobnost u organizaciji ovakvih međunarodnih planinarskih susreta i uspješno promovisala crnogorsko planinarstvo izvan granica naše zemlje. 

Sveobuhvatna planinarska aktivnost hronološki je prikazana kroz 25 brojeva i 3 vanredna broja planinarskog  Biltena, koji izlazi najmanje jedanput godišnje. Atraktivne planinarske ture i teme promovišu se i na web-stranici  kluba www.pkgorica.me, a tekuća zbivanja sa atraktivnim fotografijama prate brojni članovi i prijatelji na društvenim mrežama.

Izvor:pscg.me

Ivangadski dani kulture

0

Udruženje građana Beranda i menadžment Hotela “Berane“, povodom 160 godina od osnivanja grada Berana , organizuju tokom avgusta i septembra, manifestaciju ” Ivangradski dani kulture”.

U okviru ove manifestacije biće obilježeni značajni datumi iz istorije ovoga kraja, evocirane uspomene i predstavljeni portreti značajnih ličnosti, predstavljeni programi iz književnosti, nauke, umjetnosti, sporta, prosvjete.

Kako je najavljeno, biće organizovane tribine i okrugli stolovi o razvoju Berana i Danu oslobodjenja Berana. Manifestacija će biti tradicionalna i ima za cilj afirmaciju kulture, nauke, ljudi i potencijala Berana i Crne Gore.

Piše:N.S

DANIEL VINCEK (godišnjica smrti)

0

Među onim izvanjcima i domaćim stručnjacima i naučnicima koji su pohodili, opisivali i proučavali Crnu Goru i njeno stanovništvo, pout Pavla Rovinjskog, Kube, Cvijića, Miljana Radovića, Radovana Bakića, Radomira Lakušića,…., izdvaja se i gorostas, naš prijatelj Daniel Vincek. On je, za razliku od drugih izvanjaca, zauvijek i ostao ovdje – u Kolašinu, Crnoj Gori i nama.

Kada neko zasluži vječno i lijepo sjećanje –  onda se imao rašta i roditi. Daniel Vincek je to zaslužio svojom posvećenošću Crnoj Gori i njenoj divnoj prirodi, nauci, i, nadasve, njenim ljudima – prijateljima.

Njegovo prezime, kako to i biva u tradicionalnoj Crnoj Gori, pri prvom upoznavanju i susretu, izazivalo je znatiželju i pitanje: Odakle dolazi? Njegova fizička pojava , tihi govor sa karakterističnim izgovorom nekih suglasnika, odavao je čovjeka sa strane, a njegovo poznavanje Crne Gore, ogromno znanje o planinama i flori njenoj – čovjeka domaćeg.

Danas kada u godišnjem pomenu, ponovo se susrijećemo sa dragim Vincekom i, čini mi se, da bi ga najbolje opisali stihovi Mike Antića:

          „I nisam pao, nisam dao

          Da mi kroz oči gmižu tuge,

          Već sam od samog sebe krao

          Pomalo sebe za sve druge“:

Svojim životom je pobijedio smrt. Svaki susret sa njim bio je kao ljekovita biljka koju uberemo i čuvamo za čas kad nam zatreba. Svaka njegova riječ bila je kao ono ljekobilje sa Bjelasice i Komova koje je opisao u svojoj studiji, koju je poklonio beranskom časopisu „Tokovi“. Koliko samo sličnih studija i opisa razasutih po časopisima, listovima, knjigama, izgovorenim na naučnim skupovima koje ostaju kao putokazi i naučni visinometri svim generacijama.

Njegova botanička bašta ovdje u Kolašinu, biljeg je jednog vremena u kojem je jedan čovjek, vrsni Daniel Vincek dozvao i odnjegovao na stotine biljaka sa raznih prostora Crne Gore iudomio ih ukusno i znalački, a sve sa namjerom da privuče ljude da upoznaju prirodu i bogatstvo flore Crne Gore na jednom mjestu. Uspio je u tome! Svjedoci su i knjige utisaka u Botaničkoj bašti, čije stranice bivaju i literarni tekstovi o Bašti i Čovjeku.

Uvjeren sam da će poštovaoci njegovog djela znati da nastave da njeguju prijateljstvo i poštovanje, pa i kroz razne inicijative u očuvanju lika i djela Daniela Vinceka.

Već danas, predlažem, da potekne inicijativa da jedna od ulica, ili put ka Dulovini – Bašti ponese ime Daniel Vincek. Vjerujem da su u vezi sa ovim svi saglasni i jednoglasni. Učinimo ovu inicijativu i praktičnom. To bi grupa nas, njegovih prijatelja, na čelu sa dr Mirkom Jakovljevićem (danas se održava i okrugli sto) već sjutra predala inicijativu nadležnoj instituciji.

I danas je prilika, dragi prijatelji, i to, upravo i ovdje, kada upućujemo i iskazujemo zahvalnost dragom Danielu, da posebno istaknem i  posvećenost njegovim istraživanjima crnogorskih planina Vere, kao i drage Zore, koja je brinula i nastavila još posvećenije da brine o Bašti i Dankovoj zaostavštini.

Svi smo tu da i na ove načine čuvamo lik i djelo velikog Daniela Vinceka i time pokažemo da se veliki ljudi i njihovo djelo ne smiju zaboraviti. On je jedan od onih koji je veliki!

Slava i hvala dragom Danku, na ponos Crne Gore i Kolašina i svih nas!

Neka živi Daniel Vincek!

Neka traje Botanička bašta. Njegova i naša! Hvala mu!

Hvala i svima vama!

                              Piše: Prof. dr Dragomir M. Kićović

Daniel Vincek-čovjek čije ime asocira na botaniku i na baštu Dulovine, Kolašin

0

Daniel Vincek rođen je u bivšoj Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca (kasnije Jugoslavija) 7. juna 1926. godine u Zagrebu. U tom gradu je završio  Osnovno obrazovanje kao i Realnu gimnaziju koju je maturirao 1946. godine. Na početku Drugog svjetskog rata, kao skojevac, jedno vrijeme bio je ilegalac u Zagrebu kasnije borac Zagrebačkog odreda. Poslije rata se zapošljava u Zagrebačkom opštinskom centru. Istovremeno upisuje biologiju na Prirodnoslovnom- Matematičkom fakultetu na Sveučilištu u Zagrebu. Direktivom Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, Daniel Vincek je prinuđen da se sa biologije prepiše na spoljnu trgovinu. Razlog je nedostatak tog kadra tadašnjoj  mladoj jugoslovenskoj državi. Spoljnu trgovinu diplomirao je 1949. godine i zaposlio se u beogradskom preduzeću ,,Jugoelektro”, dok od 1956. godine radi u ,,Industrija-importu” i to najprije u beogradskom predstavništvu. Četiri godine kasnije 1960. prelazi u Titograd (Podgorica) gdje ostaje dugi niz godina. Veliku podršku za njegovu ogromnu ljubav prema biologiji i botaničkim istraživanjima dobija od svoje supruge Vjere Radović, sa kojom će imati skladan brak. Nju je upoznao u tadašnjem Titogradu. Daniel  u to vrijeme radi u ,,Pamučnom kombinatu” i u ,,Servisimportu” (Titograd). Od 1968. do 1972. godine radi u Italiji, u Milanu kao predstavnik ,,Industrija-importa”.  Od 1977. do 1988. godine Daniel radi u predstavništvu, “Generaleksporta” koji je tada bio gigant u spoljnjoj-trgovini.
   Nakon penzionisanja 1988. godine, Daniel Vincek seli se u Dulovine kod Kolašina gdje je formirao Botaničku baštu 1981. godine. Vincekovu baštu je posjetilo više od 150.000 ljudi koji su odlazili i ponovo se vraćali očarani njenom ljepotom. Dok on, krajem 2018. godine ustupa  Botaničku baštu državi Crnoj Gori kao svoj Legat. Daniel Vincek je poznati botaničar, ali pored botanike poznat je i po planinarenju. Zasigurno ostavio je trag u planinarstvu postigavši odlične rezultate. Bio je član ekspedicija PSD ,,Komovi” iz Titograda koja se 1986. godine popela na Momblan, najviši vrh u Alpima. Pored toga bio je i član ekspedicije na Ararat 1991. godine. Koautor je mnogih knjiga, kao što su: ,,Crnogorske planine-putopisi i zapisi” (1997) ,,Planine Crne Gore-vodič za planinare” (2004). Puno se zalagao za unapređenje planinskih staza kao i planinarske infrastrukture. Bio je jedan od pokretača i član redakcije ,,Kolašinskih novosti”, i aktivno učestvovao u pripremanju ,,Planinskih novina”. Pored svega toga govorio je nekoliko svjetskih jezika. Volio je voće i to: kruške, jabuke, ali najviše u tečnom stanju, tako se on šalio.
  Daniel Vincek preminuo je 8. avgusta 2021. god. u 96. godini. Sahranjen je na Gradskom groblju dan kasnije 9. avgusta. Tokom života pomogao je u izradi oko 20 doktorskih i više od 100 diplomskih i magistarskih radova. Nikad nije volio da ističe svoje nagrade kojih je bilo dosta. U njegovu čast biljka Virak ili vilina rosa, dobija ime Alhhemill vincekii.

Gospodine Daniele uvjek ćete biti upamćeni od strane svih građana Crne Gore, svijeta, ali najvažnije svog grada. Počivajte u miru.

Piše: Vasilije Ševaljevič, učenik, Kotor

238FansLike
116FollowersFollow
73FollowersFollow
23SubscribersSubscribe

NAJNOVIJI POSTOVI